Zwiękaszanie szans

Zwiększenie szans osób niepełnosprawnych

Przygotowanie osób niepełnosprawnych do uczestnictwa i współzawodnictwa w rynku pracy wymaga wyposażenia ich w niezbędne do tego umiejętności.

Zaniedbanie tego celu pomniejszy ich szanse, które i tak pod niektórymi względami są niższe niż osób pełnosprawnych. Na początku należy zadba aby osoba niepełnosprawna posiadała niezbędne kwalifikacje i mieć swobodny dostęp do wszelkich obszarów rynku pracy. Oczywiście nie wyklucza to innych środków promocji zawodowej niepełnosprawnych. Należy podjąć wiele różnych działań promocyjnych, polegających głównie na przedstawianiu osób niepełnosprawnych udanie funkcjonujących w miejscu pracy. Przedstawianie takich modeli może być istotnym czynnikiem promującym zatrudnienie osób niepełnosprawnych. Sportretowanie osób, które osiągnęły sukces pozwoli poskutkuje wzrostem świadomości społecznej na temat potencjału zawodowego osób niepełnosprawnych. Kiedy pracodawcy uświadomią obie znaczenie i zakres możliwości osób niepełnosprawnych, ich szanse zawodowe wzrosną.

Kampanie promujące zatrudnienie osób niepełnosprawnych powinny unikać posługiwania się wzbudzaniem współczucia lu wręcz litości wobec zjawiska bezrobocia wśród osób niepełnosprawnych i osób nim dotkniętych. O wiele efektywniejsze wydaje się zwracanie uwagi na pozytywne aspekty potencjału zawodowego potencjalnego pracownika. Zarówno dotychczasowi pracodawcy jak i osoby rozważające zatrudnienie osób niepełnosprawnych powinny mieć łatwy dostęp do przystępnie formułowanych informacji na temat uregulowań prawnych i korzyści. Ich doświadczenia warto wykorzystywać do promocji wśród innych. Pozytywne nastawienie do idei zatrudniania osób niepełnosprawnych wydaję się być łatwe do osiągnięcia właśnie poprzez informowanie o korzyściach już odniesionych przez innych. Instytucje przeznaczone do pomagania osobom niepełnosprawnym powinny wyjść naprzeciw potrzebom i problemom pracodawców aby pozyska ich na rzecz promocji idei.

Spora rzesza osób niepełnosprawnych została zatrudniona w różnych instytucjach państwowych od Urzędów Pracy po jednostki Policji. Jeszcze więcej miejsc pracy może powstać w usługach związanych z obsługą urzędową oraz informacją publiczną. Takie "prekursorstwo" rządu może przyczynić się zwiększania otwartości sektora prywatnego wobec zatrudniania osób niepełnosprawnych. Być może należałoby również mocniej nagłośnić możliwości uzyskania korzyści finansowych przez pracodawców którzy nie mają obaw przed zatrudnianiem niepełnosprawnych. Ci pracodawcy będą zainteresowani również modernizacją środowiska i warsztatu pracy dla osób niepełnosprawnych. Możliwości dofinansowania takich wydatków warto również przekazać zainteresowanym jak i niezainteresowany pracodawcom, dla których informacja taka może być początkiem zainteresowania tematem.

Dopłaty powinny obejmować nie tylko wydatki związane z urządzeniem stanowiska pracy, ale również wszelkie rozwiązania, które pozwalają utrzymać produktywność osoby niepełnosprawnej na rozsądnym poziomie mimo jej ograniczeń. Żeby zaspokoić potrzeby osób niepełnosprawnych w zakresie dojazdu od miejsca zamieszkania na miejsce pracy. W tym celu należałoby co najmniej rozbudować, o ile nie przebudować dotychczasowe usługi transportowe zwłaszcza poza miastem. Dojazd do pracy z mniejszej miejscowości często polegający na kombinacji kilku środków komunikacji publicznej i jeszcze dystansu pokonywanego pieszo, nie może być dostępnym rozwiązaniem dla osoby niepełnosprawnej. Inwestycje w transport osób niepełnosprawnych często są postrzegane jako nieopłacalne z powodu niewielkiego zapotrzebowania na takie usługi.

Mało kto bierze pod uwagę oczywiste rozwiązanie gdzie tabor transportowy wykorzystywany może być również przez osoby pełnosprawne. Sposób obsługi interesantów instytucji powołanych do pomocy osobom niepełnosprawnym powinien być zweryfikowany pod względem efektywności finansowej i dostępności. Często instytucje prowadzą wiele szerokich i trafnych działań, lecz ich efekty pozostają na niskim poziomie. Dziać się może tak ze względu na mało elastyczny charakter tych programów, nie pozwalający na ich dopasować do wymogów lokalnego środowiska.

Nie wiele z tych programów zakłada również współprace oddzielnych instytucji przez co podobne lub te same działania są prowadzone równolegle, bez wykorzystywania dotychczasowych doświadczeń innych, którzy wykonywali podobną prace i są gotowi podzielić się jej efektami. Instytucje zainteresowane jednym typem niepełnosprawności powinny połączyć swe działania z innymi tego typu instytucjami aby docierać do większej liczby osób. Lepsze wykorzystanie istniejących pomieszczeń i środków byłoby rozwiązaniem problemów finansowych większości instytucji.

Również przedsięwzięcia czysto gospodarcze jak spółdzielnie pracy, agencje pracy tymczasowej nie zostały w pełni wykorzystane prze instytucje osób niepełnosprawnych. Świadczenie usług w takich branżach jak ogrodnictwo gospodarka odpadami czy sprzątanie rzadko rozważane jest jako sensowny pomysł przez instytucje skupiające osoby bezrobotne. Ogólnie działania pociągają za sobą spore nakłady na inwestycje. Należy przemyśleć jak to sfinansować, może podobnie jak supermarkety i centra handlowe ponoszą nakłady na modernizację dróg w sąsiedztwie, widzą w tym interes.

Dotychczasowe wysiłki są wyrywkowe i pozbawione kompleksowego podejścia do rozwiązywanych problemów. Wiele zagadnień które rozwiązywałyby problemy osób bezrobotnych jest powiązanych powinny być podejmowanie wspólnie.

   Zmień wielkość tekstu na witrynie  |  Zmień kontrast wyświetlania witryny
Google Plus