Model Illinois

Model Illinois

niwersytet Stanowy Illinois od dłuższego czasu rozwija przedsięwzięcia i projekty badawcze związane z pomocą niepełnosprawnym studentom i absolwentom poszukującym pracy. Na bazie doświadczeń płynących z takich programów, naukowcy z tego ośrodka postanowili usystematyzować wykorzystywane metody i opisać je jako "model Illinois". Jest on przeznaczony przede wszystkim do szkolenia studentów niepełnosprawnych. Zrodził się, jak twierdzą jego autorzy, Brad Hedrick Tanya Gallagher, z podejścia holistycznego, które obejmuje edukacyjny, fizyczny, społeczny i psychologiczny aspekt potrzeb adresatów.

Wśród wielu swoich składników, model Illinois zakłada intensywne przygotowanie na sytuacje zwiazane ze zmianą otoczenia dla studentów z obydwu krańców etapu uniwersyteckiego. Dotyczy zarówno niepełnosprawnej młodzieży w okresie maturalnym, kiedy musi przystosować się do wymogów wyższej uczelni, jak i absolwentom szkół wyższych, przechodzących z sal wykładowych na rynek pracy. Model przede wszystkim skupia się na bezpośrednich indywidualnych oddziaływaniach, uwzględniajšcych przede wszystkim osobowość jednostek. Służy im jako pomost pomiędzy korzystaniem z opieki rodziców, na której przede wszystkim polegajš niepełnosprawni studenci, a samowystarczalnym podejściem do współpracy z osobistym asystentem, którego po ukończeniu studiów w ogóle nie będą potrzebować. Ponieważ później relacja ta może być wykorzystywana jako model do udanych relacji ze współpracownikiem, przełożonym, małżonkiem, pracownikiem opieki społecznej.

Program przygotowuje studentów do osiągnięcia samowystarczalności za pomocą bardzo zróżnicowanych oddziaływań. Przede wszystkim polegają one na w pełni kierowniczym i aktywnym udziale w rekrutacji, wyborze, rozmowie, zatrudnieniu, szkoleniu, opłacaniu, oraz ocenianiu ich osobistego asystenta, z którego pomocy będą korzystać podczas całego okresu studiów. Studenci są także szkoleni w autoprezentacji i są zachęcani do uczestnictwa w szkoleniach i/lub kursach na temat historii i rozwoju ruchu na rzecz praw osób niepełnosprawnych i równouprawnienia grup zagrożonych wyłączeniem społecznym. Bardziej świadome podejście do własnych działań powinno umożliwić ich lepsze zaplanowanie oraz wyższą motywację do ich realizacji. Uczą się też metod polepszenia sposobu studiowania, jak prowadzenie notatek, zarzšdzanie czasem, organizacja warsztatu pracy.

Otrzymują też możliwość wyboru przedmiotów kształtujących umiejętności korzystania z nowoczesnych technologii informatycznych oraz związanych z rozwiązaniami używanymi w rehabilitacji, a także rozwijających wiedzę na temat utrzymywania właściwego stanu zdrowia poprzez technologie żywienia, rekreacji i rehabilitacji. Udogodnienie polega na tym, że możliwość taka istnieje nawet, jeśli przedmioty te nie są związane z ich kierunkiem studiów. Program taki, we wciąż ewoluującym kształcie, jest prowadzony od kilku lat. Jakie są jego dotychczasowe efekty? Wystarczy porównać dwa wskaźniki. Jeżeli chodzi o stosunek absolwentów kończących do rozpoczynających studia, to w skali krajowej w USA jest on o 15% niższy dla studentów niepełnosprawny. Wśród absolwentów uniwersytetu Illinois różnica ta wynosi zaledwie jeden procent. Czy zawdzięczają to właśnie pomocy osobistych asystentów w codziennych obowišzkach? Dodajmy, że obowiazki te dotyczą ubierania się, toalety, spożywania posiłków, a nie czynności związanych a aktywnością naukową. W każdym razie 60% z tych studentów otrzymuje po ukończeniu studiów znaleźć pracę zgodną z ich wykształceniem. 32% procent z nich decyduje się kontynuować naukę na studiach podyplomowych lub doktoranckich.

Google Translate  ||  Zmień wielkość tekstu na witrynie  |  Zmień kontrast wyświetlania witryny

Google Plus - Stowarzyszenie Marfan Polska
Facebook - Grupa Forum Marfan Polska